เพื่อนรัก

ประสบการณ์สยองขวัญ

บ้านผมอยู่ในสวนแห่งหนึ่ง ทางฝั่งธนฯ เมื่อก่อนเปลี่ยวและมืดมาก โดยผมอาศัยอยู่ในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง แถวบ้านผมมันก็มีหลายซอยซะด้วยซิ เลยมีเรื่องประสาเด็กๆ อะ ประเภท จิ๊กโก๋คุมซอยมีเรื่องตีกันประจํา มีเรื่องเจ็บตัวให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง

จนอยู่มาคืนนั้น คืนวันศุกร์ที่ผมต้องกลับจาก รร. ค่อนข้างมืดแล้ว เพราะเรียนรอบบ่ายก็กลับราวๆ สัก 4 – 5 ทุ่มได้ เพราะวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดวันนี้จึงมีการนัดสังสรรค์กันในหมู่เพื่อนที่อยู่ร่วมซอยเดียวกัน เป็นกิจวัตรที่ทํากันมาแบบไม่ต้องนัดกันล่ะ

ที่นัดพบก็เป็นที่สวนท้ายซอย มีเก้าอี้ม้ายาวที่ทํากันไว้ใต้ต้นหูกวาง ร่มครึ้ม น่าพักมากครับ ผมแวะซื้อเหล้าติดมือเข้าบ้านไปหนึ่งกลม ระหว่างทางก็เงียบอะครับแต่มันเป็นเรื่องปกติ ที่ผมต้องเข้าออกทุกวัน แต่วันนี้มันเงียบผิดปรกติจริงๆ “ช่างมัน”ผมนึกในใจ

ผมเดินไปสุดท้ายซอยเลี้ยวลงข้างทาง เล็กๆ ตรงไปสู่ที่หมาย อ้า…..มีคนจุดตะเกียงโคม รออยู่ที่นั้นเพื่อนๆ คงอยู่ที่นั้น ผมก็ก้าวเท้าเร็วยิ่งขึ้น เพื่อให้ถึงจุดนั้น

แต่กลับต้องพบกับความว่างเปล่า ไม่มีคนครับมีแต่ ตะเกียงตั้งอยู่ อืม ….แต่อย่างน้อย ก็รู้แล้วล่ะว่ามีคนมาก่อนหน้าแล้วแน่นอน ผมเลยเดินไปปลดทุกข์ตรงท้องร่องข้างๆ

พอเสร็จ ก็เดินขึ้นมา จึ๋ย …. ไอ้อุ๋ยมาตอนไหนก็ไม่รู้มานั่งอยู่ที่ม้ายาวตรงนั้น ผมเลยด่าซะหนึ่งยก

“ไอ้ ห่า มายังกะผี หัวใจวายจะว่ายังไง”

มันก็หันมายิ้มให้ บอกว่า “มึงไม่ตายง่ายๆ หรอกกูรู้ ” ผมก็ได้แต่หัวเราะ

แล้วผมก็นั่งกินเหล้า ี่ซื้อมา ก็รินให้อุ๋ยแก้วหนึ่ง แล้วก็บ่นว่าเพื่อนๆ ทําไมยังไม่มาก็ไม่รู้ มันก็บอกว่าเขามากันแล้วไปกันหมดแล้ว คงไม่มาหรอก คืนนี้ “กูกลัวมึงเหงา เลยมารอ ”

มันพูดแล้วก็ยิ้มๆ “อ้าวก็ไม่สนุกแล้วซิ” ผมว่า

แล้วพวกมันไปไหนกัน ล่ะ …อุ๋ยบอกว่า เห็นว่ามันไปธุระด่วน

“เหรอ” ผมก็เลยคุยกับอุ๋ยต่อไป อุ๋ยเล่าให้ฟังว่าวันนี้มีเรื่องกับซอยตรงกันข้าม ดีว่าเขาหนีมาทันเพราะฝ่ายนั้นมันใช้มีดไล่แทง

ผมก็ว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปแก้คืนกัน กะรวมพลวันพรุ่งนี้

จนราวตี 1 เห็น จะได้เหล้าหมดไปเกินครึ่งขวด ผมบอกว่ากลับก่อนแล้วเมาวะ แล้วก็ยกเหล้าให้มันไป อุ๋ยบอกว่าไม่เอาหรอกให้ผมเอากลับบ้าน

ผมเลยแยกทางกลับบ้านนอน ระหว่างเดินกลับบ้าน หมางี้หอนตามมาเลย ผมเลยด่าหมาไปซะ แต่มันไม่หยุดครับ มันก็หอนไปทางบ้านไอ้อุ๋ยเพื่อนผม

ผมก็เลย เออ….มึงโดนแหง  ยังอดนึกภาพไอ้อุ๋ยวิ่งตูดชี้กลับบ้านเพราะกลัวเสียงหมาหอน ก็มันอะกลัวผียิ่งกว่าอะไรดี

8.30 ของตอนเช้าวันเสาร์ ผมได้ยินเสียงกดกริ่งหน้าบ้าน สักพักแม่ก็มาเรียก บอกเพื่อนมาหา

ผมได้แต่บ่นอุบอิบ จะมาทำไมกันตั้งแต่เช้า โผล่ไปหน้าบ้านเพื่อนมารอ อยู่ 2 – 3 คน ผมก็เลยบอกว่า

“อะไรว่ะ จะไปเอาคืนกันตั้งแต่เช้าเลยเหรอ” เพื่อนๆ ก็ได้แต่มองหน้ากันแบบว่า งง งง

เพื่อนคนแรกก็ถามผมว่า “เฮ้ย มึงรู้ได้ยังไง”

“อ้าว…ก็ ไอ้อุ๋ย มันบอกเมื่อคืน แล้วพวกมึงหายหัวไปไหนกันมา”

เพื่อนๆ ผมงี้ ซีดๆๆๆ ไปหมดทุกคนเลยครับ

“มึงๆๆ ว่าเจอไอ้อุ๋ย เมื่อคืน เหรอ ”

” เออ…ยังนั่งกินเหล้า กันอยู่เลย ”

“ไอ้เหี้ย….ไอ้อุ๋ย มันถูกแทง ไปตายที่โรงพยาบาลเมื่อคืน พวกกูก็อยู่ที่นั้น ”

“เฮ้ย! อย่ามาล้อเล่น กูคุยกับมันจนตีหนึ่งถึงกลับบ้านนอน”

“ไม่เชื่อ มึงไปกะกูศพ อยู่ที่วัดตอนนี้ ” ผมนะใจแป้วเลยครับ

พอไปถึงวัด ผมได้แต่ทําใจเพราะอุ๋ยยังนอนอยู่ข้างนอกโลง ผมเลยไปยืนข้างๆ แล้วบอกกับอุ๋ยว่า

“ไอ้ห่า ตายแล้วก็ไม่บอก หลงให้กูคุยอยู่ได้ตั้งนาน ไปดีเถอะเพื่อน อย่าเป็นห่วงเลย”

ยังมีเรื่องเกี่ยวกับผีของอุ๋ย อีกครับ มหาเฮี้ยนเลยอะ แล้วจะมาเล่าให้ฟังอีกนะครับ