เสียกเรียกจากใคร

ประสบการณ์สยองขวัญ

ณ โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ตราด วันนี้เปิดเทอมใหม่สำหรับเด็กๆ ที่ต้องมาเรียนกินนอนที่นี่เหมือนเดิมแล้ว ผมเดินก้าวมาที่โรงเรียนจากการที่พึ่งจบเป็นบัณฑิตใหม่ๆ ก็ยังรู้สึกสนุกสนานกับการเข้ามาเห็นป่ารอบๆ บริเวณโรงเรียนนี้ มันดูช่างได้ความรู้สึกของผมมาก

วันนี้ผมมาเป็นครูวันแรก ก็เริ่มรู้จักกับครูรุ่นพี่บ้าง พอเริ่มสนิทๆ กันก็เริ่มมีเรื่องสนุกสนานคุยกันมากขึ้น และคงไม่แปลกเลยว่า เรื่องที่จะเล่านั้นก็คงมีเป็นประวัติของโรงเรียนนี้เป็นหลักอยู่แล้วละครับ

โรงเรียนนี้เคยเป็นป่าช้าเก่ามาก่อน แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรนะ ก็ปกติอยู่แล้วสำหรับผม แต่วันนี้ซิ วันที่ 28 พฤษภาคม 2542 ฝนตกทั้งวันซิ แต่ตอนนี้พลบค่ำแล้ว ผู้ใหญ่ให้เด็กมาเชิญไปรับประทานอาหารที่บ้าน พอทานกันเสร็จก็ประมาณ 2 ทุ่มครึ่งได้ ผมกับครูรุ่นพี่อีกคนหนึ่งก็เดินกันกลับบ้านพักซึ่งก็ต้องผ่านต้นกระบกอายุราว 100 ปี ถึงจะได้ อากาศก็อึมครึม ฝนตกปรอยๆ พวกผมก็เดินกันเรื่อยๆ

ช่วงผ่านต้นกระบกซิผมก็ได้ยินเสียงแว่วๆ มาเรียกชื่อผม “ครูอุดม”

ผมหันหลังไปมองก็ไม่พบอะไร ผมก็ยังไม่คิดอะไรเพราะคิดว่าตัวเองหูอาจจะฝาดได้ ก็เดินกลับไปเรื่อยๆ แต่เดินไปก็ยังได้ยินเสียงเรียกชื่อผม คราวนี้ซิเสียงที่ได้ยินนั้นมันเริ่มได้ยินชัดขึ้น เสียงนั้นมันรู้สึกวังเวง ครึ้มๆ อย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันเป็นเสียงที่เอื้อนยาวๆ ชอบกล ฟังแล้วขนลุก แต่คราวนี้ซิเสียงมันไม่ได้มาแค่ครั้งเดียว ผมได้ยินเสียงนั้นเรียกชื่อผมเรื่อยๆ

“ครูอุดม” “ครูอุดม” เท่านั้นแหละ ผมรู้สึกเหมือนขนมันลุกตั้งไปทั้งตัวแบบอัตโนมัตินะครับ ครั้งแรกที่รู้สึกแบบนั้น

ผมหันไปสบตากับครูรุ่นพี่ที่เดินมาด้วยเหมือนใจตรงกันแบบนั้นแหละครับ ไม่ต้องพูดจาอะไรกัน รู้แล้วว่าเสียงนั้นมันใช่เลยครับ สบตากันเท่านั้นวิ่งหน้าตั้งกันแบบไม่คิดชีวิต พอถึงบ้านไม่พูดไม่จารีบเข้าห้องนอน คลุมโปงกันทั้งคืนแหละครับ ครั้งหนึ่งในชีวิตผมเจอแล้วครับ

พอเช้ามามันเพลียแบบบอกไม่ถูก ก็มันไม่ได้หลับทั้งคืนนี้ครับ สวดมนต์ทั้งคืน ท่องเป็นร้อยครั้งแต่ไม่จบซักครั้งหนึ่ง วกไปวนมาอยู่นั้นแหละครับ

พอพี่ที่พักด้วยกันเค้าเห็นก็ไม่ต้องถามเลยว่าผมเป็นอะไร พี่ก็นั่งคุยกับผม เล่าให้ผมฟังแบบไม่ต้องถามเลยครับว่า พี่ก็เจอมาแล้ว เมื่อคืนก็พึ่งเจอมีเสียงเคาะประตูแถมเรียกชื่ออีกต่างหาก

พี่แกก็ไม่เปิดหรอกครับ คลุมโปงอย่างเดียว รุ่นพี่แกบอกว่า เจอกันมาเยอะทุกคน  ผมไม่ต้องคิดอะไรอีกเลยครับ

หลังจากวันนั้นถ้าดึก ยิ่งพลบค่ำเท่านั้นแหละครับ ผมก็จะไม่เดินไปไหน อีกถ้าต้องเดินผ่านต้นกระบกต้นนี้